Monday, 24 April 2017

ଅଧ୍ୟାୟ: 1-10

ତିରୁ କୁରାଳ

ଅଧ୍ୟାୟ ୧  ଈଶ୍ବର ସ୍ତୁତି
ଅକାରରୁ ଅନ୍ୟସବୁ ବର୍ଣ୍ଣମାଳା ସମ୍ଭୁତ ଏହି ବିଶ୍ୱର ।
ଚରାଚର ବିଶ୍ୱ ଉପୁଜାଇଛନ୍ତି ଦୟାଳୁ ଆଦି Cଶ୍ୱର । । ୧ । ।
ଶାସ୍ତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନ କରି କେଉଁ ଲାଭ ନାହିଁ ଯଦି ଶୁଦ୍ଧଜ୍ଞାନ
ଶୁଦ୍ଧଜ୍ଞାନମୟ ଭଗବାନ ପଦେ ନ କରେ ଯଦି ପ୍ରଣାମ । । ୨ । ।
ନିଜ ହୃଦଗତ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମ ଯେହୁ ଲଭିପାରେ ।
ପ୍ରଭୁ ନିଜଧାମ ଉଚ୍ଚତମ ଲୋକେ ଚିରଦିନ ବାସକରେ । । ୩ । ।
ରାଗଦେ୍ୱଷ ହୀନ ପ୍ରଭୁର ଆଶ୍ରୟ ନେଇପାରେ ଯେଉଁ ଜନ ।
ସାଂସାରିକ ଦୁଃଖ ନ ଦିଏ ତାହାକୁ କୌଣସି କ୍ଳେଶ କଷଣ । । ୪ । ।
ପରମCଶ୍ୱର ସନ୍ନାମ ଭଜନେ ମଗ୍ନ ରହେ ଯେଉଁ ଜନ ।
ଅଜ୍ଞାନରୁ ଜାତ ଭଲମନ୍ଦ କର୍ମେ ବଣା ନ ହୁଏ ତା ମନ । । ୫ । ।
ପଞ୍ଚଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରିନିଏ ଆଦି ଦେବଙ୍କ ଶରଣ ।
ଧର୍ମପଥ ଅନୁସରଇ ସର୍ବଦା ନିତ୍ୟ ସୁଖୀ ସେହି ଜାଣ । । ୬ । ।
ଅନୁପମ ପ୍ରଭୁପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶରଣାଗତ ହୁଅଇ ।
ଜଗତରେ ଥାଇ ଚିନ୍ତାମୁକ୍ତ ହୋଇ ସୁଖ ସମ୍ଭୋଗ ଲଭଇ । । ୭ । ।
ଧର୍ମସିନ୍ଧୁ କରୁଣେଶ Cଶ୍ୱରଙ୍କ ଶରଣାଗତ ଯେ ନର ।
ସେହି ନାବ ଯୋଗେ ଭବ ଦୁଃଖ-ସିନ୍ଧୁ ହୋଇ ପାରିବ ସେ ପାର । । ୮ । ।
ଚେତନା-ବିହୀନ ଶିର ଥାଇ ଶିର ନ ଥ#ବା ସହ ସମାନ ।
ଅଷ୍ଟଗୁଣଯୁକ୍ତ ପ୍ରଭୁପାଦେ ଯଦି କରଇ ନାହିଁ ପ୍ରଣାମ । । ୯ । ।
ପ୍ରଭୁର ଶରଣ ନେଇ ନର ଭବ-ଦୁସ୍ତର ସିନ୍ଧୁ ତରଇ ।
ଶରଣ ନ ନେଇ କେହି କେବେ ସେହି ସିନ୍ଧୁ ପାର ହୋଇ ନାହିଁ । । ୧୦ । ।

ଅଧ୍ୟାୟ ୨ ବର୍ଷାମାହାତ୍ମ୍ୟ
ଗଗନ ମଣ୍ଡଳୁ ବୃଷ୍ଟିପାତ ହେତୁ ଜୀବିତ ରହେ ସଂସାର ।
ସେହେତୁ ଜଗତ ମାନ୍ୟତା ଦିଅଇ ବୃଷ୍ଟି ଅମୃତର ଧାର । । ୧୧ । ।
ବର୍ଷାଜଳ ଉପୁଜାଏ ନାନା ଶସ୍ୟ ଜନଗଣଙ୍କ ଆହାର ।
ସେହି ବର୍ଷାଜଳ ଆବର ପାନୀୟ ଅଟେ ଜନଗଣଙ୍କର । । ୧୨ । ।
ଜଳକଣାହୀନ ହୋଇଲେ ଜଳଦ ନ ବରଷି ଯାଏ ଉଡ଼ି ।
ବୃଷ୍ଟିଉତ୍ସ ଜଳଧ# ଘେରା ବିଶ୍ୱର ଲୋକେ ଥାନ୍ତି ଭୋକେ ପଡ଼ି । । ୧୩ । ।
ସ୍ୱଳ୍ପବୃଷ୍ଟିପାତ ହେତୁରୁ କୃଷକ ଚାଷକରି ନପାରଇ ।
ଶସ୍ୟ ଉକ୍ସଊାଦନ ଶକ୍ତି କୃଷକର ନିଶ୍ଚିତ କ୍ଷୟ ହୁଅଇ । । ୧୪ । ।
ପ୍ରବଳ ବରଷା ନଷ୍ଟଭ୍ରଷ୍ଟ କରେ ଶସ୍ୟଖେତ ଘରଦ୍ୱାର ।
ସୁଷମ ବରଷା ପାଳଇ ସକଳେ ଉପୁଜେ ଶସ୍ୟ ସମ୍ଭାର । । ୧୫ । ।
ରିମି ଝିମି ବର୍ଷା ନହୁଅଇ ଯଦି ଗଗନୁ ଧରଣୀ ପରେ ।
ଘାସ ଗଛଟିଏ ଦେଖ#ବାକୁ ସ୍ୱପ୍ନ ହୋଇଯିବ ଅବହେଳେ । । ୧୬ । ।
ଜଳଧ#ରୁ ମେଘ ଜଳକଣା ନେଇ ବର୍ଷି କରେ ଜଳଦାନ ।
ବର୍ଷା କମିଗଲେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଯାଏ, ସାଗରର ଯଶ ମାନ । । ୧୭ । ।
ବରଷା ଯଦିଚ ନ ହୁଅଇ ତା'ର ଗଗନରୁ ଯଥାକାଳେ ।
ନିତ୍ୟ ଦେବପୂଜା ଉତ୍ସବ ସକଳ ଲୋପହେବ ନିଶ୍ଚିତରେ । । ୧୮ । ।
ସୁବିଶାଳ ଏହି ଜଗତର ଯେତେ ଦାନପୁଣ୍ୟ ତପମାନ ।
ଅନାବୃଷ୍ଟି ହେତୁ ଏସବୁ ମହତ କର୍ମ ହୋଇଯାଏ କ୍ଷୀଣ । । ୧୯ । ।
ସଲିଳ ବିହୁନେ ଅଚଳ ଜଗତେ ହୁଏ କରମ ସକଳ ।
ବରଷା ବିହୁନେ ମିଳିବ ଜଗତେ କାହୁଁ ଲୋଡ଼ା ଯେତେ ଜଳ । । ୨୦ । ।

ଅଧ୍ୟାୟ ୩  ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ମହିମା
ଜ୍ଞାନବନ୍ତ ଯେଉଁ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ଯଦିଚ ସଦାଚାରଶୀଳ ହୁଏ ।
ଶାସ୍ତ୍ର ଉପଦେଶ ମାନି ଚଳେ ଯଦି ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲାଏ । । ୨୧ । ।
ସନ୍ନ୍ୟାସୀର ଯେତେ ଯେତେକ ମହିମା ଜାଣିବା ପ୍ରୟାସ କଲେ ।
ଜଗତରେ କେତେ ମୃତ ଲୋକ ତାହା ଗଣନା କରିବା ତୁଲେ । । ୨୨ । ।
ଜନ୍ମ ମୃତୁ୍ୟ ମୋକ୍ଷ ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନ ଲଭି କଲେ ସନ୍ନ୍ୟାସ ଗ୍ରହଣ ।
ମହିମା ତାଙ୍କର ପ୍ରକାଶ ଲଭଇ ସାରା ଜଗତରେ ଜାଣ । । ୨୩ । ।
ଜ୍ଞାନର ଅଙ୍କୁଶ ଦୃଢ଼ଭରେ ଚାଳି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ କରିଲେ ବଶ ।
ମୋକ୍ଷଲାଭ ସୂତ୍ର ଅଧ#କାରୀ ହୋଇ ଲଭିବ ଅକ୍ଷୟ ଯଶ । । ୨୪ । ।
ଇନ୍ଦ୍ରିୟପଞ୍ଚକ ଯା'ର ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଅଗାଧଶକ୍ତି ତାହାର ।
ସ୍ୱର୍ଗ ଅଧୀଶ୍ୱର ମଘବା ଅଟନ୍ତି ବିଶିଷ୍ଟ ସାକ୍ଷୀ ତହିଁର । । ୨୫ । ।
କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ କର୍ମ ଅନାୟାସେ କରେ ସେହି ସେ ମହାନ ଜନ ।
ଦୁଷ୍କର କର୍ମ ଯେ କରି ନ ପାରଇ ଅଧମ ରୂପେ ହିଁ ଗଣ୍ୟ । । ୨୬ । ।
ସ୍ପର୍ଶ ରୂପ ରସ ଗନ୍ଧ ଶବ୍ଦ ସୂକ୍ଷ୍ମରୂପ ପଞ୍ଚଭୂତଙ୍କର ।
ଏ ସବୁର ଗୂଢ଼ତତ୍ତ୍ୱ ଯେ ବୁଝଇ ବୁଝେ ତତ୍ତ୍ୱ ଜଗତର । । ୨୭ । ।
ମହିମା-ସିଦ୍ଧ ଯେ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ତାଙ୍କର ବଚନ ଅମୋଘ ହୁଏ ।
ଗୂଢ଼ମନ୍ତ୍ର ରୂପେ ବାଣୀ ତାହାଙ୍କର ଜଗତେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ପାଏ । । ୨୮ । ।
ଶୀଳର ଶିଖର ଆରୂଢ଼ଙ୍କ କୋପ କ୍ଷଣିକ ସେ ଭୟଙ୍କର ।
ତହିଁର କୁଫଳ ସହିବା ଅଟଇ ଅତିମାତ୍ରାରେ ଦୁଷ୍କର । । ୨୯ । ।
ସକଳ ଜୀବଙ୍କ ସହ ଦୟାପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ୟବହାର ଯେହୁ କରେ ।
ଦୟାଶୀଳରୂପେ ଅଭିହିତ ହୁଏ ପରିଚିତ ଜଗତରେ । । ୩୦ । ।

ଅଧ୍ୟାୟ ୪  ଧର୍ମର ବିଶିଷ୍ଟତା
ଧର୍ମାଚରଣରୁ ଉପଜାତ ହୁଏ ଧନ, କୀର୍ତ୍ତି ଜଗତର ।
ଧର୍ମରୁ ଅଧ#କ ଲାଭପ୍ରଦ କିବା ଅଛି କହ ମାନବର ? । । ୩୧ । ।
ଧର୍ମମାର୍ଗଠାରୁ ବଳି ଆଉ କିଛି ଅଛି କି ଜଗତେ ଶ୍ରେୟ ।
ଧର୍ମମାର୍ଗ ଭୁଲି ଅଧର୍ମ କରିବାଠାରୁ ନାହିଁ କିଛି ହେୟ । । ୩୨ । ।
ଧର୍ମଯୁକ୍ତ କର୍ମ କରଣୀୟ ସଦା ମନ କର୍ମ ବଚନରେ ।
ଯଥାଶକ୍ତି ଧର୍ମ ଆଚରିବା ଶ୍ରେୟ ସବୁଠାରେ ସଦାବେଳେ । । ୩୩ । ।
ନିର୍ମଳ ମନରେ ସମ୍ପାଦିତ କର୍ମ ସାର ଧର୍ମ ବିବେଚିତ ।
ହୃଦ ମନ ବିରହିତ କର୍ମମାନ ଆଡ଼ମ୍ବର ଅକିଞ୍ଚ#ତ । । ୩୪ । ।
କ୍ରୋଧ ଲୋଭ Cର୍ଷା ବିରହିତ କର୍ମ କଟୁତାହୀନ ବଚନ ।
ଧର୍ମରୂପେ ବିବେଚିତ ଜଗତରେ ଧର୍ମାଚରଣ ହିଁ ଧର୍ମ । । ୩୫ । ।
କଳିଗୋଳ କର ମରଣ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧର୍ମ କରିବାକୁ ଭୁଲ ।
ତନୁ ଛାଡ଼ି ପ୍ରାଣ ଗଲାବେଳେ ଏକା ଧର୍ମ ସାଥୀ ମାନବର । । ୩୬ । ।
ଧର୍ମର ସୁଫଳ କେଉଁ ପରକାର କରି ହେବକି ପ୍ରମାଣ ?
ସବାରି ଆରୂଢ଼ ଧର୍ମର ପ୍ରତୀକ ବାହକ ଅଧର୍ମ ଜାଣ । । ୩୭ । ।
ବିଅର୍ଥରେ ଦିନ ନ ହରାଇ ଯଦି ଧର୍ମକାର୍ଯେ୍ୟ ଦିଏ ମନ ।
ସେହି ଧର୍ମ ଶିଳାରୂପେ ଠିଆହୋଇ ରୋଧ#ବ ତା' ପୁନର୍ଜନ୍ମ । । ୩୮ । ।
ଧରମ କର୍ମର ସୁଫଳ ପ୍ରକୃତ ସୁଖଦାୟକ ଜୀବନେ ।
ଅନ୍ୟ କର୍ମରୁ ନ ମିଳଇ କିଞ୍ଚ#ତ ସୁଖ ଅବା କୀର୍ତ୍ତି ଜନେ । । ୩୯ । ।
କରଣୀୟ ଯେଉଁ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ନରର ଧର୍ମଯୁକ୍ତ ତାହା ଜାଣ ।
ନିନ୍ଦନୀୟ ଯେଉଁ କର୍ମମାନ ତାହା ବର୍ଜନୀୟ ତତକ୍ଷଣ । । ୪୦ । ।

ଅଧ୍ୟାୟ ୫  ଗାର୍ହସ୍ଥ୍ୟ
ଧର୍ମଶୀଳ ଯେଉଁ ଗୃହୀ ଅନ୍ୟ ତିନି ଆଶ୍ରମୀଙ୍କୁ ହିତକାରୀ ।
କରିଥାଏ ଯଥାସାଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ସେବା ଧର୍ମ ଅନୁସରି । । ୪୧ । ।
ଗୃହୀ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୀନଙ୍କ ଯଥାସାଧ୍ୟ ସେବା କରେ ।
ଅନାଥ ଆଶ୍ରୟହୀନ ଜନଙ୍କର ପାଳନର ପଥ ଧରେ । । ୪୨ । ।
ଦେବ ପିତୃଲୋକ ଅତିଥ# ବାନ୍ଧବ ପାଞ୍ଚ ନିଜକୁ ମିଶାଇ ।
ଏ ସକଳଙ୍କର ନିର୍ବାହ କରିବା ଗୃହସ୍ଥର ଧର୍ମ କହି । । ୪୩ । ।
ପାପଭୀରୁ ହୋଇ ଧର୍ମ ଅନୁସରି ଧନ ଅରଜନ କର ।
ଯଥୋଚିତ ଅଂଶ ଦିଅ ଦରିଦ୍ରକୁ ରକ୍ଷାହେବ ପରିବାର । । ୪୪ । ।
ଗାର୍ହସ୍ଥ୍ୟ ଜୀବନ ପ୍ରେମପୂର୍ଣ୍ଣ ତଥା ଧର୍ମଯୁକ୍ତ ଯଦି ହୁଏ ।
ଧନ୍ୟ ସେହି ଶୀଳଯୁକ୍ତ ନର ବହୁ ସୁଫଳ ସେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ । । ୪୫ । ।
ଧର୍ମ-ମାର୍ଗ ଅନୁସରି ଗୃହୀ ଯଦି ନିର୍ବାହେ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କର୍ମ ।
ତେବେ ସେ କିପାଇଁ ଗ୍ରହଣ କରିବ ଅପର କେଉଁ ଆଶ୍ରମ ? । । ୪୬ । ।
ଗାର୍ହସ୍ଥ୍ୟ ଧର୍ମକୁ ଉଚିତ ମାର୍ଗରେ ଯେଉଁ ଗୃହସ୍ଥ ପାଳଇ ।
ସାଧକଗଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମାନବ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ସେ ବୋଲାଇ । । ୪୭ । ।
ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରୁ ବିଚୁ୍ୟତ ନ ହୋଇ ସର୍ବେ ସୁପଥେ ଚଳାଏ ।
ଏ ରୂପ ଗୃହସ୍ଥ କ୍ଷମାଶୀଳ ହେଲେ ସନ୍ନ୍ୟାସୀକୁ ବଳିଯାଏ । । ୪୮ । ।
ଗୃହୀର ଜୀବନଚର୍ଯ୍ୟା ହିଁ ପରମ ଧର୍ମମାର୍ଗ କୁହାଯାଏ ।
ଅନବଦ୍ୟ ତାହା ଯଦିଚ ଗୃହସ୍ଥ ନିନ୍ଦା ଏଡ଼ି ପାରୁଥାଏ । । ୪୯ । ।
ଧର୍ମ-ମାର୍ଗ ଅନୁସରି ଗୃହୀ ଯଦି ପୂଜାପାଏ ଦେବପରି ।
ଇହକାଳ ପରେ ଦେବଲୋକେ ଲଭେ ସମ୍ମାନ ଦେବତା ସରି । । ୫୦ । ।

ଧ୍ୟାୟ ୬  ସହଧର୍ମିଣୀ ଉତ୍କର୍ଷ
ଦୟାଗୁଣଶୀଳା ଭର୍ତ୍ତା ଅନୁଗାମୀ ଯେଉଁ ନାରୀ ଜୀବନରେ ।
ଆଦର୍ଶ ଗୃହିଣୀ ଯଦି ସେ ଭର୍ତ୍ତାର ଆୟତୁଲ୍ୟ ବ୍ୟୟ କରେ । । ୫୧ । ।
ହୋଇଥାଉ ଅନ୍ୟ ଗୁଣରେ ଭୂଷିତ ନ ଥ#ଲେ ଗୃହିଣୀ-ଗୁଣ ।
ଏରୂପ ଗୃହସ୍ଥ ନ ଲଭେ ଜଗତେ ସାର ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ । । ୫୨ । ।
ଗୃହିଣୀ ଯଦ୍ୟପି ସୁଧର୍ମିଣୀ ତେବେ ଗୃହୀର ଜୀବନ ଧନ୍ୟ ।
ଗୃହିଣୀ ନୋହିଲେ ସୁଧର୍ମିଣୀ ଗୃହୀ ଜୀବନ ମହିମା-ଶୂନ୍ୟ । । ୫୩ । ।
ଗୃହିଣୀରୁ ବଳି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସମ୍ପଦ ସେ କିସ ଲଭିପାରେ ନର ।
ଗୃହିଣୀ ପାଳଇ ଯଦି ପତିବ୍ରତା-ବ୍ରତ ହୋଇ ଦୃଢ଼ତର । । ୫୪ । ।
ସତୀନାରୀ ପୂଜା ନ କରେ ଦେବତା ପୂଜଇ ସ୍ୱାମୀ ତାହାରି ।
ମେଘକୁ "ବରଷ' ବୋଲି କହିଲେ ସେ ଗଗନୁ ବରଷେ ବାରି । । ୫୫ । ।
ରକ୍ଷାକରେ ଯେଉଁ ଗୃହିଣୀ ନିଜର ସତୀତ୍ୱ ସ୍ୱାମୀର ଯଶ ।
ଗୃହର ସୁଯଶ ରକ୍ଷାକରେ ତଥା ସେହି ଗୃହିଣୀ ବିଶେଷ । । ୫୬ । ।
ନାରୀର ସତୀତ୍ୱ ରକ୍ଷା କରି ପାଳେ ପାତିବ୍ରତ୍ୟ ଧର୍ମ ତା'ର ।
କାରାଗାର ରଚି ପ୍ରହରୀ ରଖ#ବା ନୁହେଁ ଉପାୟ ତହିଁର । । ୫୭ । ।
ପତିକୁ ସମ୍ମାନ ପୂଜା ଅରପିଲେ ପ୍ରେମ ତାହାର ଲଭିବ ।
ଇହଲୋକ ତଥା ଦେବଲୋକେ ବହୁ ସମ୍ମାନ ଲାଭ କରିବ । । ୫୮ । ।
ଗୃହିଣୀ ଯଦିଚ ରକ୍ଷା ନ କରଇ ପତିବ୍ରତା ଯଶ ମାନ ।
ଭର୍ତ୍ତା କି ନିନ୍ଦୁକ ପାଖେ କରିପାରେ ଶାର୍ଦ୍ଦୂଳ ସମ ଗୁମାନ । । ୫୯ । ।
ଗୃହିଣୀ ଚରିତ୍ର ଉପରେ ନିର୍ଭର ଗୃହ ଯଶ ଗୁଣ ମାନ ।
ଗୃହିଣୀର ଦିବ୍ୟଭୂଷଣ ତାହାର ସୁଯୋଗ୍ୟ ସନ୍ତାନ ଗଣ । । ୬୦ । ।

ଅଧ୍ୟାୟ ୭  ସନ୍ତାନ
ଧୀମାନ ସନ୍ତାନଠାରୁ ସମଧ#କ ସୁଯୋଗ୍ୟ କେଉଁ ବିଭବ ?
ଜଗତରେ ତହୁଁ ଅଧ#କ ସୁଯୋଗ୍ୟ ବିଭବ କାହୁଁ ମିଳିବ ? । । ୬୧ । ।
ସପତ ଜନମତକ ଜନନୀକୁ ଛୁଇଁ କି ପାରେ ଅନିଷ୍ଟ ।
ଯଦ୍ୟପି ସେ ଲାଭ କରଇ ସନ୍ତାନ ବଳବାନ ଗୁଣଶ୍ରେଷ୍ଠ । । ୬୨ । ।
ନିଜ ସନ୍ତାନର ସୁକର୍ମ ହେତୁରୁ ନିଜେ ଲଭେ କୀର୍ତ୍ତିଯଶ ।
ସନ୍ତାନ ଆବର ବୁଦ୍ଧିମାନ ହେଲେ ଧନିକ ହୁଏ ଅବଶ୍ୟ । । ୬୩ । ।
ସନ୍ତାନର କ୍ଷୁଦ୍ର କ୍ଷୁଦ୍ର ହାତେ ବଢ଼ା ଖାଦ୍ୟର ମିଷ୍ଟତା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ।
ଦେବଗଣଙ୍କର ସୁସ୍ାଦୁ ଅମୃତଠାରୁ ଅଟଇ ସ୍ାଦିଷ୍ଟ ୬୪
ସନ୍ତାନର ଅଙ୍ଗ ସ୍ପର୍ଶ ଲାଗେ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଅତି କୋମଳ ।
ତାହାର ଦରୋଟି ବଚନ ଶ୍ରୁତିକୁ ସବୁଠାରୁ ସୁମଧୁର । । ୬୫ । ।
ଶୁଣି ନାହିଁ ଯେହୁ ଦରୋଟି ବଚନ ସନ୍ତାନର ନିଜ କାନେ ।
ବୀଣାର ନିଃସ୍ ବଂଶୀସ୍ନକୁ ସେ ସୁମଧୁର ବୋଲି ମଣେ ୬୬
ପିତା କରେ ଉପକାର ସନ୍ତାନର କରି ତାକୁ ବିଦ୍ୟାଦାନ ।
ପଣ୍ଡିତ ସମାଜେ ପୁତ୍ର ଲଭିଥାଏ ମାନନୀୟ ଅଗ୍ରସ୍ଥାନ । । ୬୭ । ।
ସନ୍ତାନର ବିଦ୍ୟା ଅର୍ଜନ ନିଜକୁ ଦିଅଇ ଦିବ୍ୟ ସନ୍ତୋଷ ।
ବିଦ୍ୟାବାନ ପୁତ୍ର ସାରା ଜଗତକୁ ଦାନକରେ ପରିତୋଷ । । ୬୮ । ।
ପୁତ୍ରଜନ୍ମ ସୁଖଠାରୁ ସମଧ#କ ମାତାର ଆନନ୍ଦ ମନ ।
ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଠାରୁ ଶୁଣେ ଯଦି ପୁତ୍ର ବିଦ୍ାନ ସୁଗୁଣବାନ ୬୯
ପିତା କରିଥ#ବା ସବୁ ଉପକାର ଶୁଝିଦିଏ ସୁସନ୍ତାନ ।
ଯଦି "ଧନ୍ୟ ପିତା ଏହାର' କହନ୍ତି ସକଳ ଜଗତ ଜନ । । ୭୦ । ।

ଅଧ୍ୟାୟ ୮  ପ୍ରେମଭାବ
ଅଟକାଇ ରଖ#ହେବ କି ହୃଦୟେ ପ୍ରେମୀଜନ ପ୍ରେମଧାର ।
ପ୍ରକାଶ କରଇ ତାହା ଅନାୟାସେ ଅଶ୍ରୁଧାର ନୟନର । । ୭୧ । ।
ପ୍ରେମଭାବ ହୃଦେ ନାହିଁ ଯାର ସଦା ରହେ ସ୍ାର୍ଥରତ ହୋଇ
ପ୍ରେମୀଜନ ଅନ୍ୟ ନିମିତ୍ତ ତାହାର ଜୀବନଦାନ କରଇ । । ୭୨ । ।
ଦେହ ଦେହଗତ ପ୍ରାଣ ପ୍ରେମ ବଶୁ ହୋଇଛନ୍ତି ଏକତ୍ରିତ ।
ପ୍ରେମକୁ ସାକାର କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀ ଗୁଣୀଙ୍କର ମତ । । ୭୩ । ।
ଦେହପ୍ରାଣଙ୍କର ମିଳନ ପାଇଁକି ପ୍ରେମ ହିଁ ଉତ୍ସ ତହିଁର ।
ତହିଁରୁ ଉଦ୍ଭୂତ ବନ୍ଧୁତା ଅଟଇ ମାନବ ସମ୍ପର୍କ ସାର । । ୭୪ । ।
ପ୍ରେମଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ଗୃହୀ ଲାଭକରେ ସାଂସାରିକ ସୁଖ ଯେତେ ।
ପାରତ୍ରିକ ସୁଖ ଯୋଗ ଲଭେ ତଥା ପଣ୍ଡିତ ଜନଙ୍କ ମତେ । । ୭୫ । ।
ପ୍ରେମ ଏକା ଧର୍ମ ସାଧନ ଉପାୟ ନୁହେଁ ଏହା ଗ୍ରହଣୀୟ ।
ସେହି ପ୍ରେମ କରିପାରେ ସମଭାବେ ଅଧର୍ମର ସୁସହାୟ । । ୭୬ । ।
ହାଡ଼ହୀନ କୀଟ ହୁଅଇ ଅସ୍ଥିର ଲଭି ସୌର ତାପ ଘର୍ମ ।
ନରକୁ ସେପରି କରେ ହରବର ତା'ର ପ୍ରେମହୀନ ଧର୍ମ । । ୭୭ । ।
ମରୁଭୂମି ମଧ୍ୟେ ରହେ ତରୁ ଯଥା ନବ କିଶଳୟ-ଶୂନ୍ୟ ।
ତଥା ଜଗତରେ ପ୍ରେମହୀନ ଜନ ରହେ ହୃଦୟ-ବିହୀନ । । ୭୮ । ।
ଅଙ୍ଗ ପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗର କେଉଁ ଲାଭ ଯଦି ହୃଦୟ ପ୍ରେମବିହୀନ ।
ଅନ୍ତର ଯାହାର ପ୍ରେମଭାବ-ଶୂନ୍ୟ ଶରୀର ଥାଇ କି କାମ ? । । ୭୯ । ।
ପ୍ରେମମାର୍ଗ ଅନୁସରଇ ଯେ ଜନ ପ୍ରାଣବନ୍ତ ତନୁ ତା'ର ।
ହୃଦ ପ୍ରେମଭାବ-ହୀନ ଯେଉଁ ଜନ ଅସ୍ଥି ଚର୍ମ ମାତ୍ର ସାର । । ୮୦ । ।

ଅଧ୍ୟାୟ ୯  ଅତିଥ# ସତ୍କାର
ସଂସାର ନିଜ ଚଳାଇ ଯେ ଗୃହସ୍ଥ ସଞ୍ଚଇ କିଛି ସମ୍ବଳ ।
ଆଦରେ ଅତିଥ# ସତ୍କାର କରିବା ସାର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ତାହାର ।୮୧ । ।
ପଦାରେ ବସାଇଦେଇ ଅତିଥ#କୁ ଭିତରେ ଆସନେ ବସି ।
ଅମୃତ ସେବନ କଲେ ହେଁ ସେ ନର ଅର୍ଜିବ ପାତକରାଶି । । ୮୨ । ।
ପ୍ରତିଦିନ ଯେହୁ ଅତିଥ# ସତ୍କାର କରଇ ସଦା ଗୃହସ୍ଥ ।
ଜୀବନରେ ସେହୁ ଦରିଦ୍ରତାବଶୁଁ ନ ହୁଅଇ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ । । ୮୩ । ।
ପ୍ରସନ୍ନ ଚିତ୍ତରେ ଯେ ନିତି କରଇ ଯୋଗ୍ୟ ଅତିଥ# ସତ୍କାର ।
ଲକ୍ଷ୍ମୀଦେବୀ ତା'ର ସଦନରେ ସଦା ସୁଖେ କରନ୍ତି ବିହାର । । ୮୪ । ।
ଅତିଥ#ଗଣଙ୍କୁ ଖୁଆଇ ଗୃହସ୍ଥ ଶେଷରେ ଯେ ନିଜେ ଖାଏ ।
ତା' ବିଲରେ ଶସ୍ୟ ଉପୁଜାଇବାକୁ ମଞ୍ଜି କିବା ଲୋଡ଼ା ହୁଏ । । ୮୫ । ।
ଅତିଥ# ସତ୍କାର କରି ଯେଉଁ ଜନ ଚାହିଁରହେ ଆନପାଇଁ ।
ତାକୁ ଦେବଲୋକେ ଅତିଥ# ହେବାକୁ ସୁରେ ଥ#ବେ ବାଟ ଚାହିଁ । । ୮୬ । ।
ଆତିଥ୍ୟ-ଯଜ୍ଞର ସୁଫଳ କଳିବା ସମ୍ଭବ କଦା ନୁହଇ ।
ଅତିଥ#ର ନିଜ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଉପରେ ତାହା ନିର୍ଭର କରଇ । । ୮୭ । ।
ଘୋର ପରିଶ୍ରମ କରି ସଞ୍ଚ##ବା ଧନସବୁ ଉଡ଼ିଯାଏ ।
କାନ୍ଦେ ହତଭାଗା ଅତିଥ# ସତ୍କାର ନ କରି ଏ ଦଶା ପାଏ । । ୮୮ । ।
ଅତିଥ# ଅବଜ୍ଞା କରଇ ଯେ ଜନ ମୂର୍ଖ ମଧ୍ୟେ ସେହି ଗଣ୍ୟ ।
ଅମାପ ସମ୍ପଦ ଥାଇ ମଧ୍ୟ ସେହି ଲୋକ-ଚକ୍ଷୁରେ ନିର୍ଧନ । । ୮୯ । ।
ଆଘ୍ରାଣ ମାତ୍ରକେ ଶିରୀଷ ସୁମନ ଝାଉଁଳି ପଡ଼ଇ ହେଳେ ।
ସାମାନ୍ୟ ବିମୁଖ ଦେଖ#ଲେ ଅତିଥ# ତହିଁରୁ ବେଗେ ଝାଉଁଳେ । । ୯୦ । ।

ଅଧ୍ୟାୟ ୧୦  ମଧୁର ଭାଷଣ
ଧର୍ମପ୍ରାଣ ବ୍ୟକ୍ତି ମୁଖର ବଚନ ପ୍ରେମସିକ୍ତ ନିଷ୍କପଟ ।
ଶୀତଳ ମଧୁର ବଚନ ମନକୁ କରିଥାଏ ସଦା ତୃପ୍ତ । । ୯୧ । ।
ମନ-ପ୍ରସନ୍ନତା ସହିତ କଲେହେଁ ଦରିଦ୍ରକୁ ଭିକ୍ଷାଦାନ ।
ମୁଖ-ପ୍ରସନ୍ନତା ମଧୁର ଭାଷଣ ଥ#ବାହିଁ ବିହିତ ଜାଣ । । ୯୨ । ।
ମୁଖମଣ୍ଡଳରେ ପ୍ରଶାନ୍ତ ମଧୁର ପ୍ରିୟଭାବ ଧରି ପୁଣି ।
ଅମୃତ ମଧୁର ବଚନ କହିବା ସତ୍ୟ ଧର୍ମ ବୋଲି ଜାଣି । । ୯୩ । ।
କୋମଳ ମଧୁର ବଚନ ଯେ ସଦା କହି ତୋଷେ ଜନମନ ।
ଦୁଃଖ-ବର୍ଦ୍ଧକ ଦରିଦ୍ରତା ତା' ସଙ୍ଗ ତ୍ୟାଗ କରଇ ବହନ । । ୯୪ । ।
ମୁଖେ ମୃଦୁ ପୁଣି ମଧୁର ବãନ ନମ୍ର ସ୍ଭାବ ଯାହାର
ଜଗତରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୂଷଣ ତାହାହିଁ ଅନ୍ୟ କିବା ଅଳଙ୍କାର । । ୯୫ । ।
ଅଧର୍ମର ହ୍ରାସ ହୁଅଇ ତୁରିତ ସୁଧର୍ମର ଅଭୁ୍ୟ‹ାନ ।
ବାଛି ବାଛି ଯଦି ସୁମିଷ୍ଟ ବଚନ କହଇ ସଦା ସୁଜନ । । ୯୬ । ।
ମଧୁର କୋମଳ ମିଷ୍ଟ ଶିଷ୍ଟ କଥା ଅପରକୁ ସୁଖକର ।
ନିଜକୁ ଦିଅଇ ନ୍ୟାୟନୀତିଜ୍ଞାନ ସୁକୃତି ପ୍ରଦାନକର । । ୯୭ । ।
ନୀଚଭାବ ବିରହିତ ମିଷ୍ଟଭାଷା କରଇ ଯେ ବ୍ୟବହାର ।
ଇହଲୋକ ପରଲୋକେ ସୁଖ ଭୋଗ ଲଭଇ ସେ ନିରନ୍ତର । । ୯୮ । ।
ମଧୁର ବଚନ ମିଷ୍ଟ ଫଳ ସମ ସ୍ାଦ ଜାଣିଥାଏ ଯିଏ
କଟୁକ ବଚନ କିପାଇଁ କହିବ ସନ୍ତାପ କେବଳ ଦିଏ । । ୯୯ । ।
ସୁମଧୁର ବାଣୀ ଛାଡ଼ି ଯେଉଁ ଜନ କହଇ କଟୁ ବଚନ ।
ମିଷ୍ଟ ପରିପକ୍ ଫଳ ଥାଉଁ ଥାଉଁ କଞ୍ଚା କରଇ ଭୋଜନ ୧୦୦


Monday, 11 March 2013

O sztuce życia - 1



TIRUWALLUWAR
"TIRUKKURAL" ("Kural")
Świeta księga południowych Indii.

Ossolineum 1977
Przekład: Bohdan Gębarski
SPIS TREŚCI:

KSIĘGA I - SZTUKA ŻYCIA
1. WPROWADZENIE
2. O ŻYCIU RODZINNYM
3. O ASCEZIE

KSIĘGA II - SZTUKA RZĄDZENIA
1. O PAŃSTWIE
2. CZŁONKOWIE RZĄDU
3. VARIA

KSIĘGA III - SZTUKA MIŁOŚCI
1. MIŁOŚĆ PRZEDMAŁŻEŃSKA
2. MIŁOŚĆ MAŁŻEŃSKA
- ROZŁĄKA
- PO POWROCIE


W rejonach 1. O sztuce życia (aŗam)
1. WPROWADZENIE

1. Na chawałe bogu

1. Tak jak "A" na początku liter alfabetu
Stanął Bóg na prapoczątku wszystkiego.


2. Jaki pożytek z nauki, jeśli nie prowadzi człowieka do czczenia stóp Tego, który jest wcieleniem czystej wiedzy? (Different tłumacz)

7. Tylko ci, którzy przyjęli schronienie nieskalanych stóp Niezrównanego potrafią rozproszyć niepokój trawiący umysły innych. (Different tłumacz)

10. Można przepłynąć nieskończony ocean narodzin i śmierci, ale tylko pod warunkiem przyjęcia schronienia świętych stóp Nieskończonego. (Different tłumacz)

2. O zaletach deszczu

11. Deszcz o czasie jest źródłem istnienia dla ciała,
Jest to nektar, co daje nam życie.

12. Twórca wszelkiej żywności, co z niego powstała
I pragnienia wszelkiego koiciel.

13. Gdy nie spłynie w czas chmura kroplami ciężarna,
Pustką zioną bezpańskie stodoły.

14. Z braku wody niezbędnej dla ziemi i ziarna
Sprzęt rdzewieje i głodne są woły.

15. Może deszcz czasem przynieść powodzie straszliwe,
Ale gorzej, gdy nie ma obłoków.

16. Trawy w oczach zmieniają się w suche igliwie,
Kiedy grunt im poskąpił swych soków.

17. Morze, w głąb się cofając, odsłoni szuwary,
Jeśli w porę nie skropi go woda.

18. Bogi będą czekały na wonne ofiary,
Ale nikt im tych ofiar nie poda.

19. I nie będzie na ziemi litości ni cnoty,
Jeśli nieba w czas mgła nie powlecze.

20. Człowiekowi zabraknie do życia ochoty
Albo nawet godności człowieczej.


3. O WIELKOŚCI WYRZECZENIA


21. Wszystkie księgi natchnione tych sławią najwięcej,
Co łączyli ofiarność i wolę.

22. Tylko Bóg zna najdalszą granicę poświęceń,
Jak zna liczbę pomarłych pokoleń.

23. Człowiek, który zrozumiał istotę istnienia,
Szczęście nieba i ziemską niedolę,

24. Twardą uzdą potrafi bieg życia odmienić,
Uprawiając swą duszę jak pole.

25. Indra, pan na niebiosach i król wszystkich dewów
Dał nam przykład, jak władać zmysłami.

26. Walka z nim przystoi jedynie silnemu.
Słaby już się na progu załamie.

27. Świat ten tylko podbije, co zna należycie
Wartość woni, dotyku i smaku,

28. Słowa, co ma właściwość wcielania się w życie,
Dźwięku, który utrwala się w znaku.

29. Któż się oprze takiemu, co prawdę posiada,
Wzniósł się myślą na szczyty wysokie?

30. Aż przejęty ogromną litością dla świata,
Sam się złączył z powszechnym potokiem.

2. O ŻYCIU RODZINNYM

7. Rodzenie dzieci

61. Nie ma szczęścia większego niż dziecię udane.
To najdroższy, zaiste, dar nieba.

62. Siedem szczęsnych żywotów w nagrodę dostanie,
Kto swe dziecko wychował jak trzeba.

63. Ono skarbem rodziców, bo ledwie poczęte,
Podejmuje ich cnotę i karmę...

64. Nawet mleko dziecięcą rączyną dotknięte
Jest dla ojca niebiańskim pokarmem.

65. Czym dla skóry muśnięcie paluszków dzieciny,
Tym dla ucha dziecięce szczebioty.

10. O Wadze Dobrego Słowa

91. Ciepłe słowa, co płyną z ust pełnych dobroci,
Oto serca jałmużna prawdziwa.

92. Uśmiech więcej czasami radości przysporzy
Niźli dar, choćby z serca wypływał.

93. Tylko ten, co potrafi radością obdarzyć,
Jest dopiero prawdziwym człowiekiem.

94. Ilu ludzi podtrzyma na krok od rozpaczy
Dobre słowo odziane uśmiechem.

95. Najwspanialszą ozdobą jest zwykła prostota,
Pobłażliwa na cudze przewiny.

96. Ten, do kogo podejście ma każda istota,
Bez goryczy wspomina swe czyny

97. Dobre słowo zjednywa przychylność sąsiada
I toruje mu drogę do ciebie.

98. Ten, kto bólu nikomu na świecie nie zadał,
Zazna szczęścia na ziemi i w niebie.

99. Czemu człowiek, co poznał łagodną moc mowy,
W gwałtowności swej szuka osłody?

100. Znając słodycz owoców dojrzałych i zdrowych,
Woli cierpkość zielonej jagody?


13. O Samokontroli

121. Władza nad samym sobą przybliża do nieba.
Kto jej nie ma, ten na dół się stacza.

122. To bogactwo, którego ukrywać nie trzeba,
Skarb, co z ciebie uczyni bogacza.

123. Ten, kto zrobił swą wolę uległym orężem,
Słuszne prawo nabędzie do sławy.

124. Szczytu gór zaśnieżonych, zaiste, dosięże,
Kto swe zmysły okiełzna i zdławi.

125. Wyraz wzniosłej pokory spoczywa na czołach
Tych, co mają spokojne sumienia.

126. Wszystko, coś w sercu zamknął i czemuś podołał,
Na następne zachowasz wcielenia.

127. Lecz gdy nikt cię nie karci, a sam nie masz siły,
Aby język przytrzymać zawczasu,

128. Łatwo zniszczysz gmach, który twe ręce wzniosły
Kosztem wielu wysiłków i czasu.

129. Pęcherz po oparzeniu niedługo zanika,
Ślad po sławie do śmierci dopieka.

130. Tego kocha Bóg, który używa języka
Nie w tym celu, by ranić człowieka.


17. O Zawiści

161. Strzeż się brudnej zawiści. Należy ją w sobie
Stłumić siłą rozumu i woli.

162. Twoja prawość ci czoło spokojem ozdobi,
Spojrzeć w oczy każdemu pozwoli.

163. Ten, kto innym zazdrości bogactwa i sławy,
Nie osiągnie sam żadnych sukcesów.

164. Mądry człowiek zawiścią się nie chce plugawić
Z jasnym wzrokiem dobiegnie do kresu.

165. Zawistnemu nie musi nikt krzywdy uczynić,
Sam opętał już siebie złą siłą.

166. Stoczy się do swej zguby i zguby rodziny,
Byle innym się źle powodziło.

167. Rzuci Pani Fortuna takiego w ramiona
Swej siostry najstarszej - Rozpaczy.

168. Zazdrość jest ciężkim grzechem. Potrafi ci ona
Zniszczyć szczęście i los przeinaczyć.

169. Rzadko bywa zazdrośnik naprawdę szczęśliwy.
Rzadko dobry swą cnotę przeklina.

170. Spokój tego omija, kto jest niegodziwy.
Zacny szczęście znajduje w swych czynach.


20. O Lekkomyślnej Mowie

191. Z takim, co lekkomyślnie na wiatr rzuca słowa,
Nikt poważny się nie chce przyjaźnić.

192. Lepiej z ludźmi czasami po trosze wojować,
Niż raz jeden w ich oczach się zbłaźnić.

193. Człowiek, który zanadto folguje swej mowie,
Nie potrafi się zmienić, gdy trzeba.

194. Łatwo taki przemiele swą myśl o pustosłowie,
Lecz z tej mąki nie będzie jadł chleba.

195. Kiedy plecie androny człek mądry a prawy,
Gdzież się jego powaga podziewa?

196. Należnego szacunku sam siebie pozbawi
Czyje słowa są puste jak plewa.

197. Mowa, która jest zgrzytem żelaza o krzemień,
Lepsza jest od ględzenia gaduły.

198. Zdanie mędrca potrafi zaciążyć jak brzemię,
Bowiem wagę ma znaczną. Z reguły.

199. Ludzie mądrzy przenigdy andronów nie plotą,
Nawet kiedy ich coś oszołomi.

200. Więc nie próbuj nikogo olśniewać głupotą,
Lepiej staraj się w czas ją poskromić.



=========================================================================